Też przede wszystkim trzeba zdać sobie sprawę z tego, że jak sami siebie nie zaakceptujemy, nie pokochamy to nie będziemy w stanie stworzyć prawdziwych, zdrowych relacji z drugą osobą, nie będziemy w stanie stworzyć trwałego związku, nie wychowamy dobrze swoich dzieci, bo staną się one powieleniem naszych problemów ze samym sobą. Dlatego tak ważna jest praca nad samym sobą. Nie sprawiajmy sobie bólu, ale też brońmy innych przed sprawianiem im bólu przez naszą autoagresję. Bo jak ja jestem nieszczęśliwa, nie kocham siebie to będę Ciebie unieszczęśliwiać, bo mi jest źle i Tobie też ma być źle. I kto z nami wytrzyma? Nikt, bo nikt nie jest nadczłowiekiem, a istoty boskie nie znajdują się w postaci uczłowieczonej.

Dlatego apel z mojej strony. Kochajmy siebie samych, spójrzmy pozytywnie na swoje wady, niedoskonałości, zarówno cielesne jak i wynikające z charakteru. Spójrzmy, jakimi jesteśmy wyjątkowymi osobami, nie ma drugiej takiej osoby jak ja. Każdy ma w życiu jakiś cel, jakąś pasję czy misję do wypełnienia. Poszukajmy tego, jeżeli jeszcze tego nie odnaleźliśmy, bo to może być wskazówką do sukcesu. A samoakceptacja przyjdzie po drodze, zobaczymy sami, ze zdziwieniem, jak zaczynamy siebie lubić, a później już i nawet kochać, a jak siebie zaakceptujemy to z pewnością znajdzie sie człowiek, który będzie chciał być z nami, któremu będziemy chcieli ofiarować czystą miłość, bo sami taką w sobie odkryjemy.

Powodzenia!

Obecnie jestem właścicielką dwóch uroczych kotów, które są całkowicie różne, chyba pod każdym względem. Pierwszy mój kot, kocur, przybył do mojego domu w sierpniu 2009r. Był to koteczek znaleziony, nieplanowany. Jak usłyszałam jego zawodzący miauk - od razu stwierdziłam, że muszę go wziąć pod swoje skrzydła. Koteczek wyrósł na pięknego, mężnego kocura, przez ponad rok będąc ze mną. Też bardzo dobrze dał się poznać pod względem swojego kociego charakteru. To jest prawdziwy pan domu, chce być przytulany bardzo rzadko i oczywiście tylko wtedy, kiedy on tego chce. Zawsze musi postawić na swoim, ciężko jest go do czegoś przekonać. Ale mimo tak mężnej postury, w środku jest wielkim tchórzem, chociaż można to nazwać inaczej – posiada duży instynkt ostrożnościowy. Bardzo boi się innych ludzi, jest nieufny, jak wyczuje jakieś zagrożenie - od razu chowa się w dziwne miejsca i udaje, że go nie ma. Jest kotem chodzącym własnymi drogami, a ja jestem mu potrzebna chyba tylko do tego, by miał co jeść. Ewentualnie, czasem mogę mieć ten zaszczyt i go pogłaskać, ale też z umiarem.

Natomiast druga koteczka, pojawiła się u mnie w sierpniu 2010r. Również była nieplanowana, ale jej urok i nieporadność sprawiły, że zamieszkała ze mną i z kocurkiem. Oczywiście na samym początku kocurek bał się nowej przybyszki, ale po wielu walkach, które później razem stoczyły, obecnie bardzo dobrze się dogadują i mocno przytulają, a raczej kotka przytula kocura, który jej na to dość często pozwala. A jaka jest kocurka? Przede wszystkim bardzo kochana, towarzyska, przyjazna, radosna. Bardzo często potrzebuje się poprzytulać i wtedy niezależnie od tego czy mi się to podoba czy też nie - wskakuje na moje kolana i żąda ode mnie głaskania. Często też cieszy się na mój widok po dłuższej nieobecności. Człowiek jest jej potrzebny nie tylko do dawania jedzenia. Lubi ze mną przebywać, nawet gdzieś z boku, lgnie do ludzi, nie boi się. Jest bardzo odważna, mimo jej młodego wieku. Jest też bardzo ciekawa świata, chce odkrywać wszystko, czego jeszcze nie odkryła. I ciągle się czymś bawi. 

W związku z tą niesforną parką, która zagościła u mnie w domu od pewnego czasu, często jest bardzo wesoło, obowiązków też nie ma zbyt wiele, dlatego polecam każdemu, żeby przygarnął do siebie jakiegoś zwierzaka. Najbardziej polecam kota, a jak już będzie jeden, to z pewnością za niedługo pojawi się drugi, itd.

Ja mam jeszcze do tego kociego duetu świnkę morską, której zarówno jeden jak i drugi kot się boi, co mnie bardzo cieszy i zapewnia mi spokój pod moją nieobecność.